Bestoken met ideeen
De Bouwmeester organiseert op verzoek voor Zorgvlied een Inspiratiediner, met gasten die staan voor zorgvuldige creativiteit en ondernemerschap, met belangstelling voor rituelen. Voordat ze met elkaar aan tafel zullen gaan, geeft Arpad Nesvadba, de baas van deze monumentale begraafplaats, een rondleiding. Daarna neemt het bonte gezelschap plaats aan een grote ronde tafel in de condoleancezaal. Allen delen hun liefde voor deze bijzondere plek. Een kort interview met Nesvadba over de vraag, het diner en de begraafplaats.
Kansen
‘Hoe creëer je meer kansen voor Zorgvlied? Hoe zetten we Zorgvlied nog meer op de kaart?
Iedereen loopt er langs, daar wil ik iets mee. Er gaan bijvoorbeeld stemmen op om een bruggetje te maken naar de RAI- kant toe in verband met de Zuid-as. Dan zou de wandelroute hier doorheen gaan lopen. Maar dat gaat me weer te ver. Alles is hier toegestaan: mensen nemen eten mee om bij het graf op te eten, we hebben meer dan honderd banken en vuilnisbakken, maar zomaar picknicken, dat zie ik niet zitten. Je hebt thuis, je hebt de grote stad, wij zitten daartussen in. Zorgvlied zou een geborgen ruimte moeten zijn.’
Ideeën maken
‘Henk Schiffmacher, de tatoeage kunstenaar, was ooit hier en die liep over van de ideeën, die was laaiend enthousiast. Hij zag zoveel nieuwe mogelijkheden rond het begraven, mensen te stimuleren om persoonlijker na te denken over wat ze willen. Zorgvlied daar een voortrekkers rol in te laten spelen omdat er hier zoveel mogelijk is. Hij bracht me op ideeën en daar wilde ik graag verder over van gedachten wisselen. Verder is er een concrete zaak. Om gelijke tred te houden met andere grote begraafplaatsen, komt hier ook een crematorium.
De uitvaartplechtigheid in de aula blijft in principe hetzelfde als bij het begraven, alleen kan men dan daarna begraven óf cremeren. Ik wilde de reactie toetsen op deze nieuwe ontwikkelingen.’
Culturele evenementen
‘Wat er naar voren is gekomen is dat men aansluiting verwacht bij de Amsterdamse evenementen, die bij de incrowd bekend zijn. Bijvoorbeeld de Museumnacht, het Hollandfestival, Gedichtendagen. Bij een begraafplaats denk je daar niet zo snel aan.
Men had reserve tegenover de vernieuwingen rond het crematorium. Men vindt dat Zorgvlied toch vooral een museale conserverende taak heeft. Maar het gaat ook om nieuwe funeraire ontwikkelingen. Laatst waren er een paar kunstenaars die een prefab monument hebben ontworpen, dat gehuurd kan worden en direct geplaatst kan worden na de begrafenis, in afwachting van de definitieve steen. De meeste begraafplaatsen waren aarzelend. “Ga maar naar Zorgvlied, als die het doen, doen wij het ook.” Wij zijn schijnbaar een soort maat.’
Ik heb heel veel goede tips gekregen. En ook dingen die al lang in mijn hoofd spelen kunnen testen.
Over cremeren. Over lezingen en voordrachten organiseren. Rondleidingen houden langs graven, vanuit verschillende invalshoeken. Naast het ‘doodgebeuren’ je ook bezighouden met het geestelijk gedachtegoed dat iemand achterlaat.’
En nu…
‘Concrete uitvoering moet uiteraard nog plaatsvinden. We hebben een ander tempo dan een kleiner bedrijf dat ad-hoc initiatieven kan nemen. Ik heb een scan laten maken over de subsidiemogelijkheden. Er is veel mogelijk omdat het om cultuur, om voorlichting, om uitwisseling gaat. Eerst moet er structuur zijn voor de lange termijn, daar gaat zich een ambtenaar culturele zaken mee bezighouden. Met hem ga ik een concept maken over wat je kan doen, verankerd in de bestaande evenementen. Op hoeveel mensen richt je je? Het is altijd een selectere groep die in beweging raakt.
En tot slot schetst hij zijn stil gekoesterde wens om met de olifanten van circus Renz, dat soms kwartier maakt op het terrein naast Zorgvlied, een herdenkingsparade te houden langs het familiegraf van deze beroemde circusfamilie.’
tags: diner, in company, inspiratie, management-ontwikkeling, verhalen