De kunst van het vragen
Je begint ‘s ochtends als individuele medewerker met een stapel ansichtkaarten: Goed en fout-kaarten. Ieder voor zich schrijft daarop wat er goed en wat er fout gaat op de afdeling.
Uit alle kaarten kies je één kaart: díe ene fout-kaart met het onderwerp dat jij het allerbelangrijkst vindt. Dan zoek je elkaar op en vindt medestanders met een vergelijkbaar kaartje. Als redactieteam maak je samen het thema concreet en presenteert het aan je collega’s. De groep mag vragen stellen.
Dan word je onderzoeksjournalist. Met z`n tweeën ga je – tempo: potje snelschaken – nu je een concrete vraag hebt, aan vijf anderen vragen wat er precies aan de hand is bij dat probleem.
Daarna word je adviseur. Dat wat de onderzoeksjournalist boven water heeft gekregen, vertaal je in een helder en pittig advies voor de afdeling. Je presenteert het voor de groep. Je collega’s stellen opnieuw vragen.
De hele dag ben je deelnemer aan de workshop Vragen stellen. Bijvoorbeeld als een trainer je monoloog onderbreekt en zegt: ‘Wat is nu de vraag?’ Of wanneer een standpunt wordt verkondigd met als alibi een vraagje als toegift. En wanneer iemand je na een vraag met een kluitje in het riet stuurt en je niet doorvraagt.
‘s Avonds aan het diner mag je eindelijk discussiëren. Elke 20 minuten kom je tegenover iemand anders te zitten. Met hem of haar bespreek je de stelling die jij hebt voorbereid, over wat je in de toekomst wilt bewerkstelligen op de afdeling. Je afdelingshoofd zit aan een aparte tafel en houdt spreekuur: voor Everything you always wanted to ask…
En wat levert het op? Een lijst van punten voor de afdeling. Geen diffuse onvrede meer, maar heldere, duidelijke omschreven problemen en knelpunten. Waar je mee aan de slag kunt. Achter sommige staat ook al de oplossing: het pittige advies.
tags: in company, team, werkwijze