De Tao van Randoe
DE TAO VAN RANDOE
Een interview met Emilie Randoe, sinds 2001 directeur van het splinternieuwe Instituut voor Interactieve Media aan de Hogeschool van Amsterdam.
Kandidaat
‘Gesolliciteerd heb ik niet zoveel in mijn loopbaan, ik ben overal terechtgekomen via mijn netwerk. Op een gegeven moment ben je kandidaat. Voor mijn huidige baan heb ik zelfs nooit een brief geschreven. In stilte was ik een beetje aan het rondkijken. Al vijf jaar werkte ik bij Waag Society, een Amsterdams kennisinstituut voor cultuur en technologie. Ik leidde daar de afdeling nieuwe media en onderwijs. Steeds werd ik bij de uitvoering van internetprojecten geremd door de complexe processen in grote organisaties. Dat ging mij steeds meer dwarszitten. Met een aantal mensen uit mijn netwerk sprak ik over wat de volgende stap voor mij zou zijn. Zij zeiden: “Je moet je op een plek zitten in een hele grote organisatie, zodat je leert hoe je in zo’n omgeving dingen voor elkaar krijgt.” Toen werd ik benaderd door een headhunter’.
Creatieve Oplossingen
‘Ik werd wel vaker gebeld door headhunters maar dat waren nooit leuke aanbiedingen. Dit keer ging het om een functie bij de Hogeschool van Amsterdam. Ik dacht “het is niets voor mij om zelf in het onderwijs te gaan functioneren”. Bij de Waag leidde ik weliswaar de afdeling Creative Learning, maar de Waag koos daarbij categorisch voor een cultureel profiel. Tegelijkertijd vroegen de scholen waar we mee samenwerkten, aan welke kant wij stonden: Montessori, projectonderwijs, thematisch, Dalton, Jenaplan, openbaar, bijzonder etc etc. Daar is de uitweg geweest om Reggio Emilia te adopteren, een Italiaanse methode die onderwijs vanuit een cultureel-sociologisch uitgangspunt definieert. Dat paste goed bij het soort applicaties dat binnen ‘Creative Learning’ werd ontwikkeld.Waar ik goed in ben is om uitwegen te vinden, in dit geval een creatieve oplossing om uit die onderwijsagenda te blijven. Hoewel ik dus het onderwijs als werkveld niet ideaal vond, ben ik toch het gesprek aangegaan.’
Directeur
‘Het eerste gesprek met de headhunter vond plaats in de stationsrestauratie, heel spannend allemaal. De conclusie was dat ik zeker een serieuze kandidaat was. Toen kwam er zo’n telefoontje met de vraag “Ben je dan ook kandidaat?”.
Ik dacht ‘Waarom ook niet’. De rol was directeur van een nieuw op te richten Instituut voor Interactieve Media. Daarna volgde een eerste ronde met de commissie en dat rolde zo door. Op een goed moment belde de directeur P&O met de vraag of ik deze baan echt wilde. Om die beslissing te kunnen nemen, wilde ik eigenlijk de plannen voor het nieuwe instituut zien. Dat kon echter absoluut niet. Hoe moest ik beslissen of deze baan nu echt wat voor mij was?’
Wederzijds Vissen
‘Wat het nieuwe instituut moest doen was niet duidelijk. Er lag een behoorlijk ambitieus plan, waar ik me toe aangetrokken voelde. Veel internetprojecten mislukten omdat er bij de ontwikkelaars geen basiskennis was over het functioneren van grote bedrijven en instellingen. Het op te richten, aan de HvA verbonden instituut, wilde zich op dat vlak gaan manifesteren: de koppeling van ICT expertise aan die van de bedrijfsprocessen. Meer informatie over de invulling van het instituut konden ze me niet geven. Het bleef dus wederzijds vissen. Op een gegeven moment heb ik op eigen initiatief een gesprek gevoerd met een potentiële collega. Mijn grote vraag was: “Zou die man enthousiast zijn als ik zijn collega wordt?”. Word ik enthousiast van hem? Het werd een heel leuk gesprek en vanaf dat moment kon ik me commiteren. Overigens dacht ik nog steeds dat ik ik het toch niet zou worden.
Het bleef lastig om mij een goed beeld te vormen van hoe het zou zijn om in zo’n hogeschool te functioneren en eindverantwoordelijkheid te dragen voor een unit in zo’n omgeving. Maar ik ben een pionier, die goed ‘trans’ kan denken; van de oude wereld naar de nieuwe wereld. Dingen die ogenschijnlijk niet kunnen omdat de eisen onverzoenlijk zijn, kan ik toch wel bij elkaar brengen.
Ik denk dat de Hogeschool ook zag dat ik een al vaker een ‘Mission Impossible’ tot een goed einde had gebracht. Het totale sollicitatieproces duurde een maand of twee. Tot mijn stomme verbazing werd ik aangenomen’.
De bengel uithangen
‘In mijn loopbaan heb ik nooit gestuurd op die nieuwe baan of dat nieuwe huis of die nieuwe salarisschaal. Ik denk als een taoïst, ik geloof in energieën die balans zoeken en serendipity(door een gelukkig toeval oplossingen vinden, red.). Je geeft de ruimte om te komen als het ware. Binnen zo’n grote organisatie als de HvA heb je echter ook andere kwaliteiten nodig: sturing en planning zijn belangrijk. Bovendien ben ik veertig geworden. Dan krijg je het gevoel dat je nu wel moet beginnen als je in je loopbaan nog een bepaald punt wil bereiken. Binnen de HvA ben ik op dit niveau de jongste. Dat is voor mij een hele prettige positie: het is mij gepermitteerd af en toe de bengel uit te hangen.’
Cohort
‘De docenten van de opleiding Interactieve Media komen uit alle hoeken en gaten, want interactieve media zijn van nature multidisciplinair. Dus er zitten bij het instituut agogen, mensen met -tig jaar onderwijservaring, designers en ervaren software-ontwikkelaars.
Het grote plezier van het werken in het onderwijs in het contact met de studenten, jonge mensen in een interessante levensfase. Sommigen hebben al bedrijfjes, waarvan enkelen zelfs een miljoenenomzet hebben, in de SMS handel bijv. Een heel gemengde populatie van 18-jarigen die rechtstreeks uit de schoolbanken komen, tot 28-jarigen die al een aantal jaren werkzaam zijn in de sector en nu voor het HBO-diploma gaan. We leiden ze op tot ‘Interactieve Media Professionals’ een verzamelnaam voor de functies die nu langzamerhand aan het ontstaan zijn bij bedrijven en instellingen die intensief gebruik maken van interactieve media producten en diensten. Wij leiden voornamelijk mensen op om ervoor te zorgen dat nieuwe technologieen daar goed blijft draaien.
We hebben nu 240 studenten en een competentiegericht curriculum. Participatie van de studenten staat centraal. De raket is in de lucht en we liggen op koers. In 2005 studeert het eerste cohort (zo noemen ze dat hier) af, en in 2008 moeten we geaccrediteerd zijn.’
tags: verhalen