De wereld van Peter Stuyvesant
Eind jaren zeventig keerde Marga (53) samen met haar man en twee kinderen Marius en Stephanie uit Frankrijk terug naar Nederland. Ze vond het belangrijk dat de kinderen in Nederland op school zouden gaan. ‘Maar ik had mezelf plechtig beloofd dat zodra de kinderen de deur uit zouden zijn, ik weer terug zou gaan naar Frankrijk’, zegt Marga.
In 1999 is het zover. Marga en haar man verkopen hun huis in de groene villawijk en gaan naar het zuiden. In Cogolin vlakbij Saint Tropez bouwen ze midden in de wijngaarden in een Nederlandse kolonie een groot huis. ‘Hoewel elke woning in de tuin een zwembad had, was het voor Franse begrippen geen echt chique buurt’, zegt ze. ‘In de winter miste ik de gezelligheid van een Nederlandse huiskamer, maar voor de rest was het wonen in Frankrijk weer als een feest. Ook al was er dan het eerste jaar, naar goede Franse traditie en gebruik, geen gas, geen licht en geen water.’
Met haar witte Porsche 944 gaat ze in Saint Tropez bridgen of naar het strand. Lang voordat het populair wordt onder Gooise mannen van middelbare leeftijd die de weg kwijt zijn, rijdt ze elke ochtend op een brommertje naar de bakker om croissantjes te halen.
Terwijl Marga het naar haar zin heeft, raakt haar man, actief in de verkoop en verhuur van luxe jachten, meer en meer teleurgesteld: in het klimaat, de buren, het huis, in alles. Er komen spanningen in de relatie. Twee jaar later zijn ze, voor Marga totaal onverwacht, uit elkaar.
Inmiddels woont Marga weer in Nederland op een klein appartementje in een gemiddeld provinciestadje. Ver weg van Saint Tropez. De witte Porsche is nog slechts een herinnering, net zoals het zwembad in de tuin.
Marga is in haar leven vaak verhuisd. Hoe kijkt ze daarop terug en hoe kijkt ze terug op haar laatste verhuizing? Verbitterd en met heimwee naar de luxe uit haar vorige leven?
‘Ik associeer verhuizen met maar één woord’, zegt ze, ‘onrust’. Elke verhuizing ervaar ik als een ingreep in wat je koestert. En het duurt elke keer weer een hele tijd voor je je thuis voelt in je nieuwe huis en de gezelligheid terug is’.
Dat ze toch zo veel verhuisd is in haar leven verklaard ze uit het feit dat zij en haar man elk huis met winst wilden verkopen om zo een voorziening voor de oude dag op te bouwen.
Haar andere, minder luxe leven van nu is wennen, maar verbitterd is ze allerminst. ‘En ik verheug me nu al weer op de lange, gezellige Hollandse winteravonden in een knusse huiskamer.’
tags: management-ontwikkeling, verhalen