Me, myself and I
Ze is net terug uit Oslo, morgenochtend vliegt ze naar Barcelona. Waar ze gisteren was weet ze niet meer, maar volgende week zit ze in het Verre Oosten. Connie Poelman, 35 jaar, is stewardess bij de KLM.
Een half jaar geleden liep haar relatie op de klippen. Ze verliet vriend en huis (trefwoorden: hofjesbuurt, jaren zeventig, doodstil) – waar ze zich nooit thuis had gevoeld – en ging naar een kleine, wat tochtige etage, in een jaren dertig wijk.
Bij de bezichtiging ervan, in de slaapkamer, barstte ze in tranen uit. ‘Alle verdriet van de afgelopen jaren kwam eruit. Maar opeens had ik ook het gevoel: dit wordt mijn huis, hier komt alles goed. Hier zet ik een punt achter een vervelende periode. Een warme plek for me, myself and I.‘
Vanuit haar kleine woonkamer kijkt ze uit op een drukke rotonde. ‘Ik kwam er na de hofjeswijk ook weer achter hoe druk de wereld is’, zegt ze. ‘Er komen hier ambulances voorbij met gillende sirenes, karavanen scholieren op de fiets, bussen, tientallen nationaliteiten van het nabijgelegen Asielzoekerscentrum.’
Hoe druk het buiten ook is, op haar etage heeft ze rust gevonden. ‘Ik ben terug bij mezelf gekomen. Het gaat niet om de grootte van het huis, het gaat om hoe je jezelf voelt, om gezelligheid, om warmte, om blij zijn met jezelf.’
Dat dit huis en deze wijk volstrekt het tegenovergestelde zijn van het vorige huis en de vorige wijk waar ze woonde, heeft daarbij geholpen. Nu, na een half jaar, kijkt ze weer op Funda. ‘Het voelt toch of ik weer op kamers woon. Ik ben toe aan de volgende stap, verhuizen naar een groter huis. Dat zal wel snel gebeuren. Ik houd het nergens langer dan twee jaar uit.’
tags: verhalen