Najagen & nu
Tropenjaren
De afgelopen jaren waren voor Remco van der Sluis tropenjaren. Hij is iemand die graag veel en hard werkt. Vier jaar geleden nog maar was hij als commercieel directeur in een dienst van een reclame- en marketingbureau. Van hetzelfde bedrijf is hij nu mede-eigenaar en algemeen directeur. In april verbleef hij in India voor het afsluiten, na een heftig en intensief proces, van een contract voor een joint venture.
Op de vraag wat zijn twee dagen in Friesland hem hebben opgeleverd klinkt dan ook uit de grond van zijn hart: ‘Rust! En een antwoord op de vraag: What makes me tick? Ik ben heel tevreden over de twee dagen. Ik ben op het perfecte moment bezig geweest. En ik ben er op gewezen te genieten. Te genieten van het nu.’
Langzaam aan
Het begon al met de reis naar Friesland. ‘Normaal gesproken zit ik helemaal links op de snelweg, nu mocht ik van De Bouwmeester niet harder dan 100. Ik werd nota bene ingehaald door vrachtauto´s! Nu stond ik, verplicht, koeien en schapen te kijken in Broek in Waterland. Ook Noord Beemster heb ik aangedaan. En een poos later wandelde ik op de dijk bij Den Oever, daar waar de Afsluitdijk begint en een vermoeden van Friesland in de lucht hangt’.
Om 9 uur ´s ochtends vertrok Remco uit Amsterdam en om 1 uur ´s middags arriveerde hij op de plaats van bestemming. Rust bleef een thema die twee dagen ‘Op elk heel uur was er vijf minuten stilte, vijf minuten tot jezelf komen. Je bewust zijn van het hier en nu. Niet in de toekomst leven.’
Doos
Zijn vraag aan De Bouwmeester ontstond in de herberg in Friesland. ‘In mijn auto stond een grote doos, op verzoek van De Bouwmeester gevuld met voorwerpen die mij raken. Foto´s, boeken, mijn drumstokken. Die doos heb ik samen met een trainer van De Bouwmeester uitgepakt. Bij elk voorwerp vertelde ik een verhaal waarom het zoveel voor me betekende. Na een paar gesprekken kwamen we op de vraag wat mij drijft. Snel carrière gemaakt, directeur van een eigen bedrijf. Waarom? En hoe nu verder? Dat werd de leidraad van het programma’.
Drijfveer
De tweede dag lag de vloer van de herberg bezaaid met kaarten met op elke kaart een woord als vriendschap, geluk, wijsheid, rijkdom, inspiratie. Remco haalde eerst de kaarten eruit met daarop de woorden die hem het minst zeiden, daarna de kaarten met de woorden die hem het meest zeiden. Wat wens je jezelf toe? Wat wens je je medewerkers toe?
Na een paar gesprekken en een lange wandeling richting het Wad, tegen het decor van snel voortjagende regenwolken, kwam Remco tot de formulering dat het vooral ´verlangen´ is dat hem drijft. Steeds een verlangen naar iets, iets dat hem onophoudelijk doet handelen. Op zijn dashbord flikkert steeds de button active op.
Loopschoenen
‘Er zijn van die dagen’, zegt Remco, ‘dat je opgeslokt dreigt te worden door, meegezogen wordt in het kantoorgedoe van alledag. Dat houdt me af van waar ik goed in ben: nieuwe dingen bedenken, creatief en innovatief zijn. Dan trek ik mijn loopschoenen aan en ga verdwalen in het Amsterdamse Bos. Tijdens het hardlopen tel ik al mijn zegeningen weer en laat alles de revue passeren waar ik tevreden over kan zijn. Dan kom ik daarna op kantoor en ben er weer helemaal klaar voor. Eigenlijk is dat de belangrijkste erfenis van Friesland’.
tags: coaching, inspiratie, management-ontwikkeling, stilte, verhalen