Onder constructie
Mariëlle studeerde bedrijfseconomie, werkte een jaar bij een organisatieadviesbureau, maar miste maatschappelijke relevantie. Zij koos voor de overheid. Naast haar baan begon ze aan een studie psychologie. Na twee studies en zeven jaar werken kwam ze tot de conclusie dat ze het in haar loopbaan tot nog toe niet kon vinden. Veel twijfelen, duizend andere dingen bedenken, niet kiezen en in hetzelfde spoor doorgaan. Op verzoek heeft zij kort beschreven wat er in het afgelopen jaar allemaal met haar gebeurd is.
Ik zie mezelf nog zitten, nu bijna een jaar geleden, op het intakegesprek voor een
‘Zullen we voorstellen er een outplacement van te maken’, vroeg Arie Snel.
‘Ja’, antwoordde ik.
…
Ik had in no time de keuze gemaakt die ik al tijden uitstelde. Tijd, ruimte en begeleiding: het is nu of nooit.
Schrijven
Ik ben beter in schrijven dan in praten, dus mocht ik gaan schrijven. Met hulp van Teuntje Klinkenberg – die me opdrachten gaf en met wie ik mijn stukken besprak – vond ik de rode draden.
In mijn keuzes speelde onbewust het zoeken naar veiligheid sterk mee. Niet raar, ik heb jong mijn ouders verloren. Dat zorgde er wel voor dat ik niet terecht kwam waar ik pas. Bovendien ben ik tamelijk onconventioneel én was onzeker. Een onhandige combinatie. Ik gaf op het papier toe dat ik mijn keuze al wat langer had uitgesteld dan alleen de laatste twee jaar.
Passie en inspiratie
Tegelijkertijd werkte ik met Irma Wijsman. Ik nam haar mee naar het Haags Gemeentemuseum naar Mondriaans Evolutie, een schilderij dat me raakt en inspireert. Irma stuurde me naar een schoonheidsspecialiste, gunde me de ervaring om verwend te worden en ontdaan van de resten oude huid als nieuw weer naar buiten te stappen.
Door het werken met Irma leerde ik weer positief naar mezelf te kijken. Ik kreeg weer grip op de dingen waar ik warm voor loop: creativiteit, maatschappelijke én persoonlijke ontwikkeling en dat met een open onderzoekende houding.
Nieuwe horizon
De combinatie van het schrijven, positieve aandacht en steun werkten. Ik besloot mijn perspectief te veranderen en ging vanuit schrijven naar de arbeidsmarkt kijken.
Met dat doel voor ogen, ben ik een dag op avontuur geweest en heb twee schrijvers ontmoet. Echte schrijvers. In de trein kreeg ik het Spaans benauwd. Benauwd zoals je bent wanneer je net je leven weer op orde hebt en dreigt verliefd te worden. Echt schrijven!
Ik had me stiekem alweer teruggetrokken op veilige grond: schrijven over mijn vakgebied. Nu werd ik gedwongen mijn kaders weer verder op te rekken en over mijn zelfaangebrachte grenzen heen te kijken. En dat terwijl ik wist dat er wellicht liefde in het spel was.
Hoewel ik altijd voelde dat ik niet echt econoom was, hoorde ik mezelf die dag acht keer zeggen: ‘ja, maar ik ben econoom…’. Ik, die altijd de creatieve chaoot was in een zekere werkomgeving, voelde me ineens een strak ingekaderd persoon. Die dag maakte mij duidelijk hoezeer ik vast zat in een patroon, waarom ik bleef hangen.
Stages
Niet lang daarna kwam De Bouwmeester met een voorstel voor een stage. Bij het Lokaal Voor Spannende Zaken hadden ze iemand nodig voor de tekstbewerking tijdens een kunstproject in Gorinchem. ‘Leuk’, zei ik. En dat was het ook. Een creatieve omgeving, gericht samen iets neerzetten, niet zo op de eigen ego´s en mensgericht, dat was te gek. Ik werkte hard op de tekst, vond mijn rol in de groep en had op de laatste dag ruimte voor een knallende creatieve uitspatting: ik heb in een tijd van twee uur tien gedichten geschreven.
Uit mijn dagboek:
Ik houd ervan om in een creatief team te werken. Ik houd ervan om veel dingen te doen. Mooi is het dat niemand echt de leiding heeft, maar dat alles in een soort andere coördinatiemodus goed gaat. Iedereen doet wat ie moet doen en kan doen. Doet niet moeilijk. Wel met oog voor resultaat. Ben blij met de gedichtjes, dat is echt heel erg leuk om te doen.
Last but not least voel ik me heel erg prettig bij de onbevangenheid waarmee dingen worden bekeken en uitgevoerd. Vrijheid om gedachten te vormen en daar iets mee te doen. Proberen te zien en niet te oordelen. Niet hoeven te adviseren hoe iets moet, maar te kijken hoe iets zit. Ik wil nooit meer adviseur zijn, in ieder geval niet op de manier waarop ik dat tot dusver heb ervaren.
De Weekendschool
De Weekendschool verzorgt op zondag onderwijs aan kinderen uit achterstandswijken, in vakken als filosofie, sterrenkunde en journalistiek, gegeven door bevlogen professionals. De Bouwmeester had een ingang tot een bestuurslid en via hem heb ik mijn c.v. doorgegeven aan de coördinator van de school.
Zij is een inspirerende leidinggevende met een visie op persoonlijke- en organisatie-ontwikkeling die dicht bij de mijne ligt. Ik heb haar drie maanden geholpen bij het opzetten en uitvoeren van een professionaliseringstraject. Weer was ik op mijn plek, weer vond ik iets terug wat ik kwijt was: bezieling en aan iets werken waar ik door geïnspireerd word.
Nieuw geloof
Na de stage bij de Weekendschool heb ik met hen serieus gepraat over een baan, omdat de samenwerking zo goed ging en ik zo goed binnen het team paste. De baan die open stond bood mij op termijn wat te weinig uitdaging. Wat niet is kan komen, besloten we.
De stages brachten nieuw inzicht in mijn kwaliteiten en mogelijkheden. Ik geloofde weer in mijn toekomst. Ook mijn verleden zag ik anders. Behalve misschien in mijn laatste baan, heb ik altijd goed gefunctioneerd. De baas van mijn baas nam de moeite mij tijdens een lunch te vertellen dat hij vond dat ik juist veel dingen goed had gedaan.
Met mijn beide coaches besprak ik al mijn ontdekkingen en ervaringen. Ik krabbelde steeds verder op en ik besloot om niet meer terug te gaan naar de oude baan, maar meteen in te zetten op de nieuwe toekomst. Rationeel was het makkelijk om de keuze te maken. Emotioneel ligt dat toch anders, het voelde als een scheiding.
Toen ik dat wat verwerkt had, kreeg ik weer meer ruimte. Dat kwam overigens ook omdat ik door De Bouwmeester tot het nemen van initiatief gemotiveerd werd, onder het mom: ‘speeltijd is nu wel over’.
Frankrijk
Een week kreeg ik tijd en ruimte om met mijn eigen vragen aan de slag te gaan. Onder leiding van Desirée Schneider, met drie andere deelnemers, op het Franse platteland, met workshops, inspiratiebibliotheek, persoonlijke begeleiding en veel georganiseerde rust.
Mijn vragen – het (durven) kiezen van een richting in mijn werkend bestaan en het zetten van concrete stappen – werden herleid naar meer basale vragen, toegespitst op drie thema´s: rust, ruimte en zelfvertrouwen.
De groep was klein en prettig, de omgeving prachtig. We hebben leren mediteren om de concentratie te kunnen vinden, om los van de hectiek te komen, om gericht aan de slag te gaan. Dat was echt een ontdekking. De rust in mijn hoofd was goed en gaf ruimte voor een gevoel van tevredenheid met mijn leven en mezelf, mijn kern. Een goede basis voor richtingsgevoel en actiebereidheid is bewust te handelen vanuit die kern, ontdekte ik.
En nu
Ook nu ik aan het starten ben als freelancer, kunnen mijn gedachten er soms met me vandoor gaan. Dat is meestal niet erg, vaak zelfs nuttig. Toch is het prettig daar af en toe afstand van te kunnen nemen, en mijn hoofd leeg te maken. Dan kom ik in een andere modus, kan me concentreren op de lange lijnen en kijk met humor naar mijn eigen kronkels.
Ik heb het afgelopen jaar veel geleerd over mezelf: mijn leven, mijn keuzes, mijn behoeftes en mijn voorkeuren. Ik ben op weg in het vormgeven van mijn nieuwe loopbaan als schrijver. Mijn baan heb ik opgezegd, ik werk drie dagen als secretaresse, doe een opleiding journalistiek en schrijf verhalen. Mijn eerste schrijfopdracht is binnen.
Het eind is nog niet in zicht, ik zal nog veel moeten investeren, weet nog niet waar het heengaat – gelukkig maakt dat me nu niet zoveel meer uit. Ik durf risico´s te nemen en te falen, heb weer vertrouwen in mezelf. Ik moet niet zoveel meer, maar wil des te meer. Niets te verliezen, een wereld te winnen…
tags: coaching, outplacement, verhalen