Op kamers
Aan Stephanie Ruygrok (18) valt te zien dat ze zich vijf keer per week in Sportschool Life Style in het zweet werkt. Aan de goedlachse studente zit geen grammetje vet te veel. Bij elke lach lacht ze een rij parelend witte tanden bloot. Na de zomer wilde ze naar de Academie voor Lichamelijke Oefening. Net vanochtend heeft ze gehoord dat ze afgewezen is. ‘Dat is wel balen.’
Acht maanden geleden verhuisde ze van de ouderlijke woning in een groene buitenwijk naar een superkleine studentenkamer – type bezemkast – down town Zwolle. In een studentenhuis, met nog zeven andere studenten. Twee jongens, vijf meisjes. Ze vindt het een rustige en nette buurt. ‘En last van de buren hebben we niet.’ Maar hoe de buurt waarin ze woont er uit ziet, vindt ze ‘eigenlijk niet zo boeiend’. Belangrijker is dat het een gezellig studentenhuis is. En als ze ’s nachts maar veilig over straat kan.
Het kost haar geen moeite op te noemen waarom ze op kamers wilde. Haar ogen gaan glimmen, opnieuw die lach. ‘Doen en laten wat je wilt, vrijheid, een plek voor jezelf, net zolang uitslapen als je zelf wilt, het studentenleven, meer zelfstandigheid.’
Wat ze niet verwacht had, was dat ze de eerste week last zou hebben van heimwee. Gelukkig heeft haar zus ook een kamer in dit studentenhuis, dat hielp.
Ze is ook meer van het echte leven gaan zien. ‘Het is minder beschermd dan thuis, je komt met zaken in aanraking die je alleen van horen zeggen kende. Zoals een kennis die aan drugs is. En je moet rondkomen met je geld, zorgen dat je de huur kunt betalen, zelf boodschappen doen, zelf iedere dag koken.’
Weer beneden, in de keuken, via een route waar de Brandweer vast niet blij mee is, zegt Stephanie dat ze het ook wel erg mist dat het in huis niet altijd even schoon is. ‘Het is hier een paradijs voor muizen.’ Ze heeft de huisbaas gevraagd er iets aan te doen. ‘Maar die vond het laten komen van de Bestrijdingsdienst te duur. En bovendien, zei hij, over een week hebben jullie toch weer muizen!’
tags: verhalen