Oude bomen moet je niet verplaatsten
J. Land, voorheen directeur van Reisbureau Jo Land, zo staat er in de Telefoongids. Eigenlijk heeft hij helemaal geen zin in een interview. In het Stadsblad is net een interview met hem verschenen waarin zijn rol in de oorlog minder voordelig beschreven is dan hij gehoopt had. Na enig aandringen stemt hij toch toe.
Meneer Land (83) en mevrouw Land (82) verhuisden drie maanden geleden van de straat waar hij geboren werd naar een koopappartement in een seniorencomplex. ‘Als één van ons alleen achter blijft, is er voor de ander voldoende vertier in het huis’, noemen ze als belangrijkste reden voor de verhuizing. ‘Er worden films gedraaid, je kunt beneden koffie drinken en er zijn allerlei cursussen.’ Ze maken daar nu mondjesmaat gebruik van. Alleen Tafeltje-dek-je komt langs. Met één maaltijd, daar hebben ze met z’n tweeën genoeg aan. Toch zeker als mevrouw Land nog een extra stukje vlees braadt.
‘Een drama’ noemt meneer Land de verhuizing zelf. ‘Oude bomen moet je niet verplanten.’
Zijn hele leven was hij eigen baas geweest, nu kon hij opeens niets zelf meer beslissen. De kinderen regelden de hele verhuizing. Na een verhuizing van drie dagen waren meneer en mevrouw Land helemaal op. ‘Het ging ons allemaal veel te snel.’
Toch zijn ze uiteindelijk tevreden met hun appartement. ‘Alles is gelijkvloers, het is makkelijker schoon te houden, alles is veel overzichtelijker’, zegt mevrouw Land.
In zijn vorige huis had meneer Land het druk met het – ‘namens de buurt’ – sturen van brieven aan de gemeente over wat er allemaal mis was in de straat. Nu bestookt hij de beheerder van het complex met brieven. Zijn eerste succesje heeft hij al binnen. Elk balkon heeft een vlaggenstokhouder gekregen zodat er op 30 april en 5 mei gevlagd kon worden.
tags: verhalen