Van banenpool tot Hermitage
In de exclusieve museumwereld, is het moeilijk binnenkomen. Dat was wel precies de omgeving waarin Vincent Boele wilde werken. Een passie voor musea en weerzin tegen de omscholing tot computerdeskundige die hem te wachten stond, dreef hem noodgedwongen op het pad van de open sollicitatie. Vincent Boele koos noodgedwongen het pad van de open sollicitatie. Dat leidde hem tot in het Hermitage Amsterdam.
computerdeskundige
‘In 1988 studeerde ik af en werkte ik als freelancer mee aan tentoonstellingen in het Allard Pierson museum. Ook verving ik de restauratrice tijdelijk, en toen zij terugkwam van ouderschapsverlof, kreeg ik in 1990 voor het eerst een ww-uitkering. Al snel wilde het arbeidsbureau me een omscholing tot computerdeskundige aanbieden. Daar gruwelde ik van, dus begon ik open sollicitaties te schrijven. Er verschenen te weinig reguliere advertenties voor museumbanen om daarmee aan de sollicitatieplicht te kunnen voldoen. De bestaande vacatures leverden mij destijds weinig op. De reactie bij veel musea was dat ik weliswaar een interessant cv had, maar dat ze toch liever iemand met een kunsthistorische specialisatie wilden, die beter bij het verzamelgebied van het museum zou aansluiten. En met mijn klassiek-archeologische achtergrond kun je dan bij weinig musea in Nederland terecht. Bovendien speelde dat de museumwereld een vrij gesloten wereld was waarin relatief weinig vacatures openbaar werden. Dat maakte het voor een beginneling op die arbeidsmarkt heel moeilijk om te starten.’
banenpool
‘Het Bijbels Museum kende ik van binnenuit, omdat ik wel eens een restauratie voor het museum had gedaan. De werksfeer beviel me er wel en dus stuurde ik een open sollicitatie. Bovendien herbergt het museum een collectie Egyptische oudheden, één van mijn passies. Hun reactie was in die zin positief dat ze een werkplek voor me hadden. Er was alleen geen geld. In die tijd was net de Banenpoolregeling ingesteld en ik had daarvan gehoord. Ik heb er toen voor gezorgd dat ik samen met Maatwerk, de uitvoerende instantie van de Banenpool, en het Bijbels Museum aan tafel kwam te zitten. We hebben met die drie partijen een functie-omschrijving opgesteld, en aldus creëerde ik mijn eigen full time baan’.
Allard Pierson
‘Op een gegeven moment gaat het toch een beetje aan je knagen dat je hetzelfde werk doet als een collega, maar tegen een veel lagere betaling. Het werd bovendien als een morele plicht gezien om een Banenpoolwerknemer na enige tijd een reguliere baan aan te bieden. Dát, en mijn aandringen zorgden ervoor dat ik een part time vaste aanstelling kreeg. Ik was toen half Banenpooler, half werknemer met een vaste aanstelling.
Na negen jaar wilde ik weg bij het museum. Ik maakte al vier jaar tentoonstellingen en wilde wel eens op een grotere schaal gaan werken, met andere budgetten. Ik heb de mogelijkheid onderzocht om voor mijn Banenpooldeel iets anders te gaan zoeken.
Ik hoorde bij toeval dat er iemand wegging bij het Allard Pierson museum die daar werkte aan een vierjarig project. Hij had een post-doc plaats aangeboden gekregen en verliet het museum, terwijl het project nog een jaar te gaan had. Ik heb dat toen van hem overgenomen. Het was geen hoogstaand werk, een organisatorische functie, maar het gaf me de mogelijkheid om de Banenpool definitief achter me te laten.
Toen het jaar voorbij was, kwam er een nieuwe functie vrij in het Allard Pierson; Secretaris van de Vereniging van Vrienden. Daar heb ik op gesolliciteerd en werd aangenomen. Kort daarop hoorde ik dat er een plaats was vrijgekomen als assistent tentoonstellingen bij De Nieuwe Kerk.’
De Nieuwe Kerk
‘John Vrieze, het hoofd tentoonstellingen van De Nieuwe Kerk, had ik in 1999 leren kennen bij de inrichting van de tentoonstelling ‘Aardse schoonheid, hemelse kunst – Kunst van de islam’. Ik had ook opgevangen dat er niet direct iemand voor de functie van assistent tentoonstellingen zou worden geworven. Ik dacht “ik ga niet meteen schrijven”. Ik verwachtte dat ze vele brieven zouden krijgen, want er waren ongetwijfeld meer mensen die wisten dat deze functie vrij was gekomen, en ik wilde niet een van de velen zijn. Pas na enkele maanden schreef ik een brief.
Later in het jaar volgden gesprekken en een paar maanden later werkte ik in De Nieuwe Kerk, als ‘organisatorisch medewerker tentoonstellingen’. Twee jaar geleden deed zich een onverwachte kans voor toen het hoofd tentoonstellingen van De Nieuwe Kerk directeur van het Cobra Museum in Amstelveen werd. Na een intensieve en spannende procedure werd ik het nieuwe hoofd tentoonstellingen!’
Generalist
‘Bij De Nieuwe Kerk is werkervaring minstens zo belangrijk als specialistische kennis, omdat er tentoonstellingen worden georganiseerd die zo breed van opzet zijn, dat je er vooral generalist voor moet zijn. De tentoonstellingen waar ik in het Bijbels Museum verantwoordelijk voor was, hadden weliswaar alle met de bijbel te maken, maar er kwamen steeds andere disciplines aan te pas: archeologische objecten, ikonen, schilderijen of kunstnijverheid. Steeds opnieuw moest ik er iets vanaf weten om zinnige teksten te kunnen schrijven. Bijna vanzelf had ik mij ontwikkeld tot generalist en was daarmee heel interessant voor De Nieuwe Kerk.’
Blocnootje
‘Vorig jaar is in overleg tussen de stichting Hermitage aan de Amstel en het bestuur van de stichting De Nieuwe Kerk besloten dat De Nieuwe Kerk ook de organisatie gaat doen van de Hermitage. Dus ik ben naast hoofd tentoonstellingen van de Nieuwe Kerk ook hoofd tentoonstellingen van de Hermitage. Het mooie is dat ik daardoor in staat ben met een instelling, in dit geval het moedermuseum in Sint Petersburg, een band op te bouwen. Bij De Nieuwe Kerk is dat moeilijker, omdat je steeds andere projecten hebt met steeds andere musea. Het is geweldig om naar Sint Petersburg te gaan en met dezelfde mensen interessante en mooie tentoonstellingen samen te stellen.
In mijn loopbaan zijn vooral de stappen die ik zelf nam beloond. Misschien is dat karakteristiek voor de non-profit sector. Daarin hangt veel af van je eigen initiatief, want er wordt veel binnen de eigen kring geworven. En verder is dit duidelijk een vak wat je echt moet willen. Vergelijkbare kennis levert in het bedrijfsleven veel meer op. Maar ja, dan mag je weer niet met een blocnootje langs de vitrines in de Hermitage, of gouden sieraden hanteren bij de inrichting.’
tags: verhalen