Verjaardagseten
De Bouwmeester organiseert al jaren ontmoetingen met eten, in het kader van trainingen en seminars. Hieruit is recentelijk het Bouwmeester-restaurant voortgekomen. Mevrouw S. heeft een van deze avonden meegemaakt. Geïnspireerd door deze ervaring ensceneerde zij een verjaardagseten voor haar man.
Een interview waard, vonden wij…
“Vier het leven zoveel je kan. Laat niet je begrafenis de enige bijeenkomst worden die ter ere van jou wordt georganiseerd. Dat is ons levensmotto. De 50e verjaardag van mijn man moest dus groots gevierd worden. Dat stond voor mij als een paal boven water.
Een half jaar van te voren begon ik alles te bedenken en uit te zoeken. De datum viel op een donderdag. Dat was lastig, want meestal heeft hij zijn managementoverleg, en die speelt zich af in Dordrecht. Nogal een eind weg, hij is nooit voor twaalven terug.
Ik moest zijn personal assistant in vertrouwen nemen. Aan haar heb ik verklapt wat we wilden gaan doen, en gevraagd om voor die ene keer het overleg te schrappen. Dat kostte nog best moeite want het is een nogal zakelijk ingesteld, niet heel verbeeldingsrijk meisje. Miss Moneypenny, noem ik haar, maar dat weet mijn man niet.
Op onze verjaardagen is Max er ‘s avonds vaak niet, dan is hij ergens een powerpoint presentatie houden. Hoewel wij dat doodnormaal vinden, is het tóch een terugkerend issue. (inkleurplaatje van moeder en dochter achter een grote taart).
Verjaardagen zijn geen reden om vrij te houden, daar is geen beginnen aan als je zo’n grote zaak runt. En Max vindt dat eigenlijk heel prettig, gewoon lekker een powerpoint presentatie houden.
Met dat gegeven wilde ik iets creatiefs doen.
Hoe kon ik hem de mooist denkbare verjaardag bezorgen? Door hem gewoon naar een zogenaamde bijeenkomst te laten rijden bijvoorbeeld. Ter plekke zou hij er dan achter komen dat de zaal waar hij zijn powerpoint voor presenteert uit louter en alleen familie en vrienden bestaat. Het moest een avond zijn waar hij niets van af zou weten. En waar hij zich alleen maar in zou hoeven onderdompelen. Ik vroeg aan Moneypenny om een fake-vergadering in zijn agenda te zetten. Een zogenaamde bijeenkomst in Eindhoven. Alle betrokkenen kregen een briefje met uitleg, behalve Max natuurlijk.
Ik wilde hem zo lang mogelijk in de waan laten dat hij op die bijzondere dag zou mogen optreden. En het was om hem elke vorm van stress te besparen. Laat hem maar een zaal met vijftig mensen op zijn kop zetten met zijn powerpoint, maar het geven van een feestje bezorgt hem slapeloze nachten.
Dit was het idee: feestvieren met heerlijk veel eten en wijn aan grote tafels. Managers dansen niet. Het gezelschap moest vertrouwd aanvoelen, dierbare verwanten, vrienden die hij regelmatig ziet, met wie hij dagelijks werkt. Geen polonaise met oudgedienden en verre familieleden. Geen verplichte nummers. Dat optelsommetje bracht me op een gezelschap van ruim 60 man. Eigenlijk zocht ik naar een vorm die een uitvergroting was van etentjes thuis. “Domestic” werd een trefwoord. Zo zou Max zich kunnen ontspannen en kunnen genieten.
Maar waar moest dat plaatsvinden? Zaaltjes zijn vreselijk. Je kunt er de sfeer zo moeilijk naar je hand zetten. Je voelt je te gast. Er zit altijd een tijdslimiet aan. Ik heb nog de antieke rondvaartboot van een vriendin overwogen. Maar die was te klein. En er stonden me toch lange witgedekte tafels voor ogen.
Ik besprak het met mijn nichtje. De gigantische opslagruimte op de benedenverdieping van haar huis was net leeg komen te staan. Al járen stond daar een professionele pizzaoven te wachten op gebruik. Ze besloot op de verjaardag van Max haar familierestaurant voor de eerste keer te laten draaien. Een stille droom werd werkelijkheid. Ze had nog een paar maanden om voorzieningen te treffen. We deden een flinke investering in de vorm van servies, glazen en bestek.
Ik huurde tafels, stoelen, damast. Een geluidsinstallatie en een beamer. (uitklapposter van het familierestaurant op een zonnige dag). We zouden Max lievelingsfilms projecteren “Una Giornata Particolare”. Perfect voor de Italiaanse sfeer. Ik vroeg aan de personeelsmanager en mijn neef Tom om cd’s te branden van Italiaanse liedjes.
Ik was dolgelukkig. Dit was precies de setting waarnaar ik zocht. We zouden samen koken. Zoals we vaak al deden. Met pizza’s als hoofdgerecht en veel lekkere anti-pasti erbij. Bij haar om de hoek zit een fantastische Turkse winkel, waar je alle ingrediënten voor een dergelijke maaltijd heel voordelig kunt kopen. Dat is een voorwaarde voor degelijke feestjes, anders betaal je je scheel. We proefden wijnen van een buurtslijter, maar die keurden we af. Te duur voor wat het was. Dus werd iemand gecharterd om wijn uit Italië mee te brengen. Een andere vriend bracht blanquette uit Frankrijk. Veel lekkerder dan champagne.
Net toen ik het met kantoor geregeld had, kreeg Max een uitnodiging om op een powerpointgala op te treden, precies op zijn verjaardag. Hij polste mij of ik dat erg ongezellig zou vinden. Ik dacht “Hoera, dan is hij overdag weg!” maar ik antwoordde dat hij eerst maar eens moest kijken of hij s’avonds niet ook iets had, of het wel viel te combineren.
Met een gespeelde blik van “ach dat had ik wel gedacht” reageerde ik op zijn melding dat hij gewoon zou moeten optreden in Eindhoven. We spraken af dat we de avond ervoor met zijn drieën uit eten zouden gaan om het intiem te vieren. Lichte Sushi, ik wist wat er de volgende dag op het menu zou staan.
Toen de vorm zo concreet was, kon ik andere dingen regelen. Met de uitnodiging begint al het welslagen van een feest. Ik kon een meesterlijke foto gebruiken van Max die onder een lange dinertafel vandaan komt. Ooit in Moskou genomen tijdens een etentje met het hele management.
Voor de tekst gebruikten we regels uit zijn powerpoints. “Kom toch collega’s kofie drinken, pak een stoel en schuif aan.” En “Als je collega’s vrienden zijn is geen klus te zwaar.” (Max zit in het HR management en heeft een eigen, tamelijk poetische, methode ontwikkelt om mensen te leren ontspannen op de werkvloer)
Je verwoordt hiermee de sfeer van het beoogde feest. Uiteraard hebben we vermeld dat Max van niks wist. Dit is gelukt tot het moment suprème.
Het was nog even stressen toen Max bedacht dat het slimmer was om vanuit Rotterdam met de trein naar Eindhoven te gaan. Maar hij zou met alle collega met de bedrijfslimousine opgehaald worden en dan via de Ringweg naar het feestadres gaan. Heel voorzichtig heb ik toen tegen hem gezegd dat ik het toch wel een erg treurig idee vond dat hij die dag een roti op de Kruiskade zou eten. Die boodschap kwam over en hij kwam naar huis om te eten.
Ik stond de hele dag te koken en ben razendsnel met een taxi naar huis gegaan met wat hapjes van het feestmenu. Niet teveel. Ik heb zelfs nog een ui gebakken om het naar lekker koken te laten ruiken.
Toen hij werd opgehaald, stond een vriendin om de hoek klaar om mij op te pikken. De limo moest nog even tanken, dan langzaam over de Ring, wij snel door de stad. In de feestruimte had iedereen zich al verzameld. Toen ik kwam zat men al heerlijk aan een eerste glaasje en bordje. Ik kon mij ook ontspannen. Later hoorden we wat er zich in de auto van Max had afgespeeld.
Tot zijn grote ergernis moest de onderdirecteur nog even zijn laptop ophalen. Het bleek toevallig in een bekende straat te zijn, waar mijn nichtje woont. Max wilde haar wel even gedag zeggen. Toen hij aanbelde zag hij mijn gezicht door het kleine raampje, hij deinsde een paar meter achteruit, terwijl hij nee-schudde. Even kreeg ik het Spaansbenauwd. Had ik me zo erg vergist en schudde hij nee tegen deze overrompeling? Maar later bleek dat hij bedoelde: “Nee, ik moet presenteren, in Eindhoven.” Hij keek achterom naar zijn collega’s die met grote grijnzen op hun gezichten tegen de auto geleund stonden. Toen hoorde hij geroezemoes en viel tenslotte het kwartje. Huilend nam hij het gejuich van alle dierbaren in ontvangst en werd het een groots feest waar we het nu nog over hebben.