Vijf-nul
Later is nu
Later bestaat niet
Je weet hoe dat gaat, later dat gaat niet
Later is te laat
(de Dijk)
Vijftigers – of mensen die de vijftig naderen – kunnen naar believen oud of jong zijn. Vat je het op als oud dan is de tijd aangebroken van afbouwen, minder gaan werken, soms van afscheid nemen. Vat je het op als jong, dan kan het roer nog om. Beide levenshoudingen hebben overeen dat ze gebaseerd zijn op de langdurige ervaring die achter je ligt. Je wordt selectiever, je kent je eigen valkuilen en wil daar nooit meer invallen. Bewijzen hoef je jezelf niet meer, je hoeft de wereld niet meer te tonen dat je wat waard bent. Als het goed is, is dat inmiddels gebeurd. En als dat niet het geval is, dan zit je dus anders in elkaar. Dan heb je voor luwte gekozen, omdat die bij je past. Het grootste gedeelte van je actieve leven heb je achter de rug. Daarop terugkijkend kan je dingen afwegen en tegen het licht houden. Je kunt beoordelen waar je je mee bezig wilt houden en waarmee niet.
De leeftijd van vijftig is een ijkpunt. Je gaat begrijpen waarom je de dingen hebt gedaan zoals je ze hebt gedaan. Wat je drijfveren waren. Het inlossen van verwachtingen van je ouders en omgeving is er zo een. Je had huizenhoge verwachtingen omtrent carrièreplanning en komt erachter dat je loopbaan uit toevalligheden bestaat. Ook is de tijd gekomen om afscheid te nemen van niet gehaalde doelen en ambities. Jaag je nog steeds een oude droom na, dan wordt het tijd om die los te laten. Of om alle zeilen bij te zetten en weldegelijk je hart te volgen. Het is een uitgelezen moment om weer eens naar je c.v. te kijken en in kaart te brengen of je trots bent of teleurgesteld. Rond je twintigste verzin je je dromen, rond je dertigste zet je je aan het verwezenlijken daarvan, met ups en downs. Het wordt de ontdekkingstocht van je werkelijke kwaliteiten en van wie je bent. Omdat je daar respons bij nodig hebt, maakt je dat gevoelig voor wat anderen van je vinden. Rond je veertigste heb je nergens tijd voor omdat je hard aan het leven bent. En dan ben je opeens vijftig. Een beetje giechelig dringt het tot je door. Je kijkt naar jezelf in de spiegel en denkt ‘ben ik dat?’ Hoogstpersoonlijk maak je de balans op voor de tijd die je nog rest.
Het besef dat je het product bent van de optelsom van alle ervaringen – zowel positieve als negatieve, zowel beroepsmatig als privé – kan een enorme nieuwe inspiratiebron vormen.
Stel jezelf de vraag welke dingen je echt gelukkig maken, dan ontstaat er ruimte voor minder rechtlijnige wensen omtrent werk. En blijken er vaak weer nieuwe mogelijkheden te zijn, die voortvloeien uit iemands persoonlijke wensen. Gezondheid en leefomstandigheden bepalen hoe die heroriëntering er uit zal zien. En wat voor keuze je ook doet omtrent de invulling van die laatste werkfase: je leven hangt er niet meer vanaf, alleen de rest van je leven.